Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ

Η μάνα μου βγάζει τα ρούχα της, τριγυρίζει στα δωμάτια σαν τη λαίδη Γκαντάιβα χωρίς το άλογο, θυμάται τον εαυτό της μωρό να τρέχει στην ανηφόρα της Γεωργίου, να παίζει έξω από το… Continue reading

ΤΑ ΔΩΡΑ

Και πλησιάζουν, λέει, τα γενέθλιά σου και ψάχνω καιρό να σου διαλέξω δώρο και ξέρω πως θα καταλήξω, πάλι, σε κάτι πολύ παλιό ή κάτι πολύ παιδικό που εσύ θα το λατρέψεις, ναι,… Continue reading

à la guerre comme à la guerre

Εναλλακτικός τίτλος: «Η ανύπαρκτη ανθρωπιά του κ. Τέλλογλου» Σήμερα ξύπνησα με –σχεδόν- καλή διάθεση. ‘Εχει λιακάδα, ευχήθηκα «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ» σε δυο αγαπημένους φίλους για τα γενέθλιά τους, έφτιαξα έναν ωραίο καφέ και μετά… Continue reading

***

Και είμαι στην παραλία με τα κορίτσια και κολυμπάμε και λιαζόμαστε και περνάμε καλά και γελάμε και βγάζουμε φωτογραφίες και μετά γυρίζω σπίτι και κάνω ντουζ και φοράω καθαρό καφτάνι που μοσχομυρίζει από… Continue reading

ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΚΟΠΟ

Ο χρόνος δεν με θέλει πια. Πάει, τώρα, πολύς καιρός που βλέπω μοναχά την πλάτη του. Κρυφές αρρώστιες με διεκδικούν, μα συνεχίζω, όπως μπορώ, ετούτη τη μακρά θητεία. Τριάντα έξι χρόνια πέρασαν κιόλας… Continue reading

ΙΣΩΣ…

Tις τελευταίες νύχτες κοιμάμαι πολύ άσχημα. Βλέπω όνειρα, εφιάλτες συνήθως, ξυπνώ δακρυσμένη. Σήμερα ξύπνησα με μιαν υποψία. Ίσως –ίσως, λέω- εμείς να είμαστε πλασμένοι να κυνηγάμε την υπέροχη ουτοπία. Να είμαστε φτιαγμένοι από… Continue reading

ΕΧΩ ΔΥΟ ΦΙΛΟΥΣ

Έχω δυο φίλους, που τους αγαπώ εξίσου. Πριν από πεντ’-έξι χρόνια είχαν κι οι δυο ανθηρές επιχειρήσεις, ζούσαν καλά κι έκαναν ταξιδάκια αναψυχής στο εξωτερικό. Ύστερα έφυγαν οι μέλισσες με το μέλι τους… Continue reading

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Ορίστε, δυο μέρες μαζί και καταλήγω να σου γράφω γράμμα, γιατί πάλι δεν σηκωθήκαμε απ΄το κρεβάτι. Τόπες κι εσύ, πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο και τα χείλη μας είναι απασχολημένα να σεργιανίζουν… Continue reading

La novia

“Γιατί έφυγα με τον άλλο, ναι, έφυγα! Και συ το ίδιο θα ’κανες. Καιγόμουνα, ήμουνα γιομάτη πληγές κι απομέσα κι απόξω, κι ο γιος σου ήτανε μια σταλιά νερό, κι εγώ από κείνη… Continue reading

ΕΙΝΑΙ, ΚΙΟΛΑΣ, ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ (ΜΟΥ) ΛΕΙΠΕΙΣ

Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Κι είναι σαν χθες που έφυγες. Ένα περίεργο χθες, που αλλοιώνει τον χρόνο, τον κάνει να φαίνεται πότε σαν στιγμή και πότε σαν αιωνιότητα. Και τα… Continue reading