Category Archive: ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

ΚΑΛΟΓΡΙΕΣ ΜΕ ΜΑΓΙΩ

Είμαστε, λέει, στη θάλασσα, στου Γιάννη, παρέα μεγάλη και πίναμε μπύρες μέσα στον καύσωνα και κάναμε βουτιές στα ενδιάμεσα. Και ξαφνικά φτάνουν τρία πούλμαν, σχολείο ήταν, και ξεφορτώνουν παιδιά και καλόγριες στην παραλία.… Continue reading

ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

Χθες ονειρεύτηκα πως ο μπαμπάς ήταν, λέει, ζωντανός κι εγώ ζούσα, ακόμη, στο πατρικό σπίτι, αν και στην σημερινή μου ηλικία. Έχουμε δυο ενήλικα λιοντάρια, ως κατοικίδια μέσα στο σπίτι, ένα αρσενικό κι… Continue reading

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΞΥΠΝΙΟΥ

Ξέρεις, είχα αυτή τη συνήθεια από παιδί.  Το να ονειρεύομαι ξύπνια, εννοώ.  Το έκανα κάθε βράδυ, ήταν το νανούρισμά μου για να με πάρει ο ύπνος.  Φανταζόμουν τι θα γινόμουν όταν μεγάλωνα, πώς… Continue reading

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΝΙΝΑΣ

Χθες τη νύχτα ονειρεύτηκα τον μπαμπά μου.  Είμαστε, λέει, στο σπίτι, έξω χειμώνας βαρύς και μέσα εμείς, δίπλα-δίπλα στον βαθύ καναπέ, με μια σκωτσέζικη κουβέρτα ριγμένη στα πόδια μας.  Άπλωσε το χέρι του… Continue reading

GAS MASK

Τους τελευταίους μήνες ξυπνάω κάθε βράδυ από τον ίδιο εφιάλτη.  Έχει φύγει, λέει, κι έχει πάρει μαζί του όλον τον καθαρό αέρα.  Εισπνέω και πνίγομαι, βήχω και μου τελειώνει η ανάσα.  Αέρια βαριά,… Continue reading

Όνειρο με τον πατέρα

Ο πατέρας μου Θεόδωρος, Θοδωρής ή Φέντιας, πέθανε 25 Ιουλίου 1979. Δεν πρόλαβα την κηδεία του-επέστρεφα με το κατρέλ απο το Γιόρκ. Την ώρα του θανάτου του βρισκόμουν στη Μουλέν και την ώρα… Continue reading

Ρηγιούνιον

Είμαστε, λέει, με τις συμμαθήτριες από το σχολείο σε κοσμοπολίτικο θέρετρο, σα ρηγιούνιον ένα πράμα.  Όλες εκεί: οι Ευρωπαίες Κ. και Π., η από καιρό και για πάντα φευγάτη Ε., η θυμωμένη Τ.… Continue reading

Το όνομά της

-Πώς την παλεύεις; -Δεν.  Όταν πρέπει να κάνω κάτι, όταν έχω δουλειά ή μιαν υποχρέωση, ας πούμε, απλά την αφήνω στην άκρη, πίσω από τα τελευταία κύτταρα του εγκεφάλου μου, κάνω ότι δεν… Continue reading

Ονειροπνίχτου το ανάγνωσμα

Είδα ένα όνειρο στην σημερινή σιέτα. Εβάδιζα σε μιά υποβαθμισμένη παραλία, άγνωστή μου, πάντως όχι μακριά από το πόρτο Κουφό, και πρόσεξα βαδίζοντας ξυπόλητος ένα σπάραγμα από πιτσιλωτό φιδάκι, μισολυωμένο και ευθύς αμέσως… Continue reading

Οι ξένοι

Βρισκόμουν σ’ ένα σπίτι που δεν το αναγνώριζα, αλλά ήταν το δικό μου, γεμάτο παλιοκαιρινά έπιπλα και αντίκες, εμποτισμένο με την αισθητική του ’30.  Στο μεγάλο σαλόνι καθόταν η γιαγιά μου, φευγάτη απ’… Continue reading