Category Archive: ΑΝΑΚΑΤΑ

ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Aπό την πρώτη επταετία της ζωής μου, δυο είναι οι εικόνες που με γεμίζουν με γλύκα μέχρι σήμερα.  Στην μία, με βλέπω άρρωστη, να χουχουλιάζω στο κρεββάτι της Μαμάς και του Μπαμπά, με… Continue reading

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΑΚΙ

Πώς βαριέμαι σ’ αυτήν την παραλία. Ποτέ δε συμβαίνει τίποτα. Πέρασε ολόκληρο το φθινόπωρο κι ολόκληρος ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη κι εγώ κολλημένος εδώ, στην άμμο. Κι όσο σκέφτομαι πόσο ωραία ήταν… Continue reading

ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ

Η γυναίκα στο διπλανό κάθισμα στο σταθμό, καθώς περιμένουμε την ανταπόκριση, μιλά δυνατά χωρίς ν’ απευθύνεται σε κανέναν. Είναι γύρω στα 45, νόστιμη, καλοβαλμένη. Κοιτάζει ευθεία μπροστά και σφίγγει στα χέρια της 3-4… Continue reading

La novia

“Γιατί έφυγα με τον άλλο, ναι, έφυγα! Και συ το ίδιο θα ’κανες. Καιγόμουνα, ήμουνα γιομάτη πληγές κι απομέσα κι απόξω, κι ο γιος σου ήτανε μια σταλιά νερό, κι εγώ από κείνη… Continue reading

ΑΙΔΩΣ, ΞΑΝΘΙΕ!

Γιώργο Νάστο, αγαπητέ συνάδελφε (κατά μία έννοια, τουλάχιστον, εκείνης του γραφιά), προσφιλή φίλε στο facebook (και φίλε φίλων πολλών), καλό μου παιδί (είσαι, σχεδόν, συνομήλικος με τις κόρες μου και μου δικαιολογείται η… Continue reading

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Στην αρχή ίσως αντιληφθείς πως δεν γράφει πια. Μπορεί να υποθέσεις πως βαρέθηκε ή πως βρήκε καλύτερα πράγματα να κάνει, πως απέκτησε καινούρια ενδιαφέροντα. Θάπρεπε, βέβαια, να σκεφτείς πως από την πρώτη φορά… Continue reading

ΕΡΩΜΕΝΕΣ

Οι “μικρές” ερωμένες δεν ξέρουν.  Ελπίζουν, ακόμη κι αν το αρνούνται γελώντας.  Προσδοκούν κάτι, που δεν θάρθει ποτέ: τη ζωή μαζί.  Οι ερωμένες είναι η ανάπαυλα του πολεμιστή, ο φορτιστής της μπαταρίας του,… Continue reading

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Το σκίτσο είναι από ΕΔΩ.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ…

Τώρα ξέρεις!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…

…σύντροφοι, γαμώ την καταδίκη μας, γαμώ.