You, the Universe!

Λοιπόν, δείτε πώς έχουν τα πράγματα. Αν αυτοί οι τρεις τύποι ήταν συνθέτες θα έγραφαν μεταμοντέρνα συμφωνικά έργα –άντε, στη χειρότερη κανένα soundtrack-, τη στιγμή που οι ομότεχνοί τους θα ασχολούνταν με τζιγκλάκια. Κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι, συνεπώς, που 11-12 χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση παραμένουν αδιαμφισβήτητοι άρχοντες του χώρου, έστω και με περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων.

Το 2006 –με κάποιους ελάχιστους από το 2005- ξεκίνησε η χρυσή εποχή των ελληνικών ιστολογίων, κατά τη διάρκεια της οποίας αναδείχθηκαν ταλέντα και ταλεντάκια. Υπήρχαν αυτοί που με τη γραφή τους γέμιζαν σακουλάκια με διαμάντια –κατεργασμένα ή ακατέργαστα, μικρή σημασία έχει- και οι άλλοι της εύκολης ατάκας, της ατάκας του εντυπωσιασμού, του σοκ ή της πρόκλησης. Όπως συμβαίνει, σχεδόν πάντα με ό,τι αφορά στην τέχνη, οι πρώτοι επιβίωσαν, οι δεύτεροι –στην καλύτερη των περιπτώσεων- είναι κειμενογράφοι σε διαφημιστικές. Οι ατάκες, που λέγαμε…

Αλλά εδώ θέλω να πω δυο λόγια γι αυτούς τους τρεις. Με τον πρώτο μας συνδέει δεκαετής και βαθύς έρωτας. Έχουμε κολυμπήσει μαζί στην αγριεμένη θάλασσα των pixels, μια φορά φτάσαμε πολύ κοντά στο να κυνηγήσουμε σμιλόδοντες στον Όλυμπο. Σίγουρα τα ήπιαμε στην Πλατεία Εξαρχείων. Με τους άλλους δύο η σχέση κινείται σε εντελώς ευπρεπή πλαίσια. Και τους τρεις, όμως, τους διαβάζω, τους απολαμβάνω και τους καμαρώνω όλα αυτά τα χρόνια.

Χρειάστηκε ένας ιδιαίτερος άνθρωπος να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει στις πραγματικές τους –εντυπωσιακές- διαστάσεις τους συγκεκριμένους γραφιάδες και να τους εμπιστευτεί. Μετράνε ήδη από δυο βιβλία έκαστος από τις Εκδόσεις Bibliothèque, βιβλία-ανάσες στον καταιγισμό των τσιμεντόλιθων που πέφτουν επάνω μας από πολλές μεριές.

Κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, αν θέλετε αυτό το δύσκολο καλοκαίρι να έχει γεύση από καρπουζένιο καρπούζι και ντοματένια ντομάτα, αν λαχταράτε να ξυπνάτε με τα τζιτζίκια και να κοιμάστε με τα τριζόνια, αν επιθυμείτε να θυμηθείτε πώς είναι να διαβάζεις κάτι που θα σε αγγίξει και θα γράψει τόσο μέσα σου όσο και στο πετσί σου, αν νοσταλγείτε να βυθιστείτε σε λόγο φρέσκο και ζωντανό, είστε τυχεροί. Υπάρχουν για εσάς το «TrØlland» του Κάπα Κάπα Μοίρη, η «Πεζή Αλφαβήτα» του Old Boy και το «Κυρίως το σεξ» του Sraosha. Στη θέση σας θα βιαζόμουνα γιατί, όπως όλα τα βιβλία της Bibliothèque, κυκλοφορούν σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων: συλλεκτικά άμα τη εμφανίσει!

Όσο για μένα, αισθάνομαι ιδιαίτερα ευχαριστημένη και ικανοποιημένη με το κριτήριό μου, καθώς τους είχα ξεχωρίσει από εκείνες τις παλιές εποχές, περήφανη που συμπορευτήκαμε στον ωκεανό των ιστολογίων, ενθουσιασμένη που εξακολουθούμε ν’ ανταμώνουμε βράδυα με καύσωνα, μ’ ένα ποτήρι παγωμένο κρασί στο χέρι.

Κάπα Κάπα Μοίρης, Old Boy και Sraosha, η Composition Doll ευγνωμονούσα!

Υ.Γ.1: Ήδη, από το 2006, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου το είχε πει: «Υou, the Universe». Ήμασταν όλοι εκεί!

Y.Γ.2: Δεν ξέρω τι άποψη έχουν οι ίδιοι, αλλά λαχταρώ να τους δω και σε μεγαλύτερη φόρμα, σε νουβέλα ή μυθιστόρημα. Ξέρω πως τόχουν και θα διαπρέψουν!

Advertisements