ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΙ ΕΛΕΝΗΣ

Παραμονή Κωνσταντίνου κι Ελένης, σήμερα.  Στη γειτονιά μου, στην Αθήνα, έχει πανηγύρι.  Γιορτάζει ο Άγιος Κωνσταντίνος, η μεγαλύτερη από τις εκκλησιές που βρίσκονται κοντά στο πατρικό μου.  Ιδιαίτεροι οι δεσμοί της οικογένειας με την συγκεκριμένη εκκλησιά, καθώς η γιαγιά μου η Αγγέλα υπήρξε, σχεδόν για όλη της τη ζωή δραστήριο μέλος του φιλόπτωχου ταμείου της και μέχρι λίγο καιρό πριν τον θάνατό της μαγείρευε –κάθε Κυριακή- για το συσσίτιο αγάπης της εκκλησίας.  Σ’ αυτό το συσσίτιο γνώρισα, στα 13 μου, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που έχω συναντήσει, έναν ημίτρελο καλλιτέχνη και διανοούμενο, γιο παλιάς πόρνης, που μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες και ήταν απόλαυση να κουβεντιάζεις μαζί του.

Από παιδί μου άρεσαν τα πανηγύρια στις εκκλησιές της γειτονιάς μου.  Πολύ μικρή γιατί πάντα θα γύριζα σπίτι με παιχνιδάκια –αφού είχα γευτεί μαλλί της γριάς και γλυφιτζούρι κοκκοράκι- και πιο μεγάλη (εκεί, στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού) γιατί θα πήγαινα με τις συμμαθήτριες να χαζέψουμε και να δούμε πόσα αγόρια από την τάξη μας θα συναντούσαμε εκεί.  Το προσκύνημα στην εικόνα του αγίου που γιόρταζε δεν μου έλεγε τίποτα και η τεράστια ουρά των πιστών αποτελούσε εντελώς αποτρεπτικό παράγοντα, όταν τα φωτάκια από τα κιόσκια των μικροπωλητών ήταν τόσο δελεαστικά.

Το άλλο πανηγύρι στη γειτονιά, στο οποίο πάντα πηγαίναμε οικογενειακώς, ήταν αυτό της μικρής εκκλησιάς του Εσταυρωμένου, στην οδό Λεάνδρου.  Ένα πανηγύρι με ξεχωριστή σημασία, καθώς στη διάρκειά του, 13 του Σεπτέμβρη του ’60, πιάσανε τη μάνα μου οι πόνοι της γέννας κι ανήμερα του Σταυρού γεννήθηκα εγώ.  Αν είμαστε πιο χριστιανική οικογένεια, ενδεχομένως να με έλεγαν Σταυρούλα.

Και μια και καταπιάστηκα με τις εκκλησιές και τα πανηγύρια, οφείλω να αναφέρω και δυο ακόμη εκκλησάκια, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα στο μυαλό και την ψυχή μου με τη γειτονιά μου.  Εκείνο του Άη Νικόλα, πίσω από το σπίτι μου, όπου πάντα πηγαίναμε για να πάρουμε το αναστάσιμο φως, όποτε βρισκόμαστε Πάσχα στην Αθήνα, και που το προτιμούσαμε από την μεγάλη εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου γιατί ήταν πιο ήσυχο, μακριά από την πολύβουη λεωφόρο, πιο μικρό, θύμιζε εξοχή και ξέραμε σχεδόν τους πάντες, μια και –συνήθως- ήταν μόνο γείτονες αυτοί που ανάσταιναν εκεί.  Το άλλο είναι εκείνο της Αγίας Ελεούσας, μικρό και μεσαιωνικό, στο πλάι του Λόφου του Κολωνού, χτισμένο –λένε- πάνω σε ναό αρχαίο που σηματοδοτούσε μια από τις εισόδους στον Άδη, εκείνη από την οποία κατέβηκε ο Οιδίποδας στον Κάτω Κόσμο.  Εκεί, έξω απ’ αυτό αυτό το εκκλησάκι που θυμίζει εκκλησιά ελληνικού νησιού, πήρα και έδωσα το πρώτο μου ερωτικό φιλί στα δεκαεπτά μου, σ’ έναν από τους Πρίγκηπες της Γειτονιάς που ήταν και ο πρώτος μου έρωτας.  Έναν άλλον Πρίγκηπα της Γειτονιάς τον παντρεύτηκα κι έκανα μαζί του δυο παιδιά.  Έναν τρίτο Πρίγκηπα της Γειτονιάς αγαπώ τα τελευταία χρόνια.  Ο Κολωνός σήμερα μπορεί να είναι μια υποβαθμισμένη αθηναϊκή γειτονιά, όμως εξακολουθεί να διατηρεί όμορφες τις εκκλησιές του και γοητευτικούς τους Πρίγκηπές του.

Παραμονή Κωνσταντίνου κι Ελένης, σήμερα.  Στη γειτονιά μου, στην Αθήνα, έχει πανηγύρι.

Advertisements