à la guerre comme à la guerre

10250229_10200988975445078_3136009175034519913_nΕναλλακτικός τίτλος: «Η ανύπαρκτη ανθρωπιά του κ. Τέλλογλου»

Σήμερα ξύπνησα με –σχεδόν- καλή διάθεση. ‘Εχει λιακάδα, ευχήθηκα «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ» σε δυο αγαπημένους φίλους για τα γενέθλιά τους, έφτιαξα έναν ωραίο καφέ και μετά έκανα το λάθος: άνοιξα τον υπολογιστή κι έπεσα πάνω σ’ αυτό: . Και μετά έκανα και δεύτερο λάθος: το διάβασα. Ε, αυτό ήταν, η μέρα μου καταστράφηκε ανεπανόρθωτα.

Άρχισα ν’ απαντώ, στο μυαλό μου, στον κ. Τέλλογλου, όχι πολύ ψύχραιμα είναι η αλήθεια Λέξεις όπως μαλάκας, αρχίδι, πουλημένος κωλογλύφτης, γαμωτομουνιπουσεπέταγε και άλλες παρεμφερείς, ξεπηδούσαν ανάμεσα στις παραγράφους που σχημάτιζα στην σκέψη μου και κατέστρεφαν την λογοτεχνικότητα της απάντησής μου. Ηρέμησα (λίγο) όταν διάβασα αυτό  και διαπίστωσα ότι δεν έχω μόνον εγώ την άποψη ότι ο κ. Τέλλογλου είναι η επιτομή του ΜΑΛΑΚΑ.

Με τον κ. Τέλλογλου έχω ασχοληθεί δύο φορές στο παρελθόν, με τα κειμενάκια «Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ευαισθησίας του κ. Τέλλογλου» και «Η αβάσταχτη ελαφρότητα της συνείδησης του κ, Τέλλογλου». Ένας καλός τίτλος για τούτο ‘δω, το τρίτο κειμενάκι θα μπορούσε να είναι το «Η ανύπαρκτη ανθρωπιά του κ. Τέλλογλου».

Ο Κώστας Εφήμερος τα λέει μια χαρά, σ’ ένα σημείο θα διαφωνήσω μονάχα. Εκεί, στην αρχή, που αποδίδει στον κ. Τέλλογλου εύσημα για την δημοσιογραφική του πορεία, που τον αναγνωρίζει ως έναν καλό δημοσιογράφο. Σε άλλες εποχές, ενδεχομένως, να μπορούσα να το δεχτώ. Ίσως να έφτανα και πιο μακριά και να έλεγα (αν είναι ποτέ δυνατόν…) ότι ο Μένγκελε ήταν ένας εξαίρετος επιστήμονας. Εδώ και χρόνια, όμως, δεν μπορώ.

Γιατί εδώ και χρόνια, αγαπητοί, είμαστε σε πόλεμο. Οι άνθρωποι με τα ανθρωποειδή. Τα ανθρωποειδή έχουν πολλές μορφές. Είναι οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες, οι φασίστες, κλπ. Οι άνθρωποι είμαστε οι υπόλοιποι. Όλοι αυτοί που θέλουμε να δουλεύουμε οκτώ ώρες, να κοιμόμαστε οκτώ ώρες και να ζούμε τη ζωή μας οκτώ ώρες. Και να έχουμε τα μέσα, τη δυνατότητα και την ελευθερία να το κάνουμε αυτό. Να αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας ζωντανά κι όχι πνιγμένα ή σκοτωμένα από σφαίρες. Να γελάμε περισσότερο απ’ ότι κλαίμε. Να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε, να φτιάχνουμε μουσική κι όχι να κάνουμε ουρές στα συσσίτια. Τα ανθρωποειδή έχουν σκοπό της ζωής τους να μας τα στερούν όλα αυτά, αναγκάζοντάς μας να βρισκόμαστε διαρκώς σε πόλεμο, συμβατικό ή/και οικονομικό. Και για να το καταφέρουν αυτό χρησιμοποιούν τα πάντα: την πολιτική, την δημοσιογραφία, την τέχνη, τα πάντα όλα.

Οπότε σήμερα, στον πόλεμο, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε αβασάνιστα ότι π.χ. η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερή «αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και αναγκάζεται να δειχνει το απάνθρωπο πρόσωπό της», ή ότι ο κ. Τέλλογλου είναι καλός δημοσιογράφος «αλλά επίσης είναι και μαλάκας», ή ακόμη ότι αυτό που μετράει είναι η «τέχνη για την τέχνη». Γιατί, στον πόλεμο, ότι δεν είναι σαφέστατα υπέρ του ανθρώπου, είναι σαφέστατα εναντίον του.

Εν κατακλείδι, πρέπει κι εμείς στον πόλεμο να φερόμαστε όπως στον πόλεμο: με ξεμπρόστιασμα, κατακραυγή κι εξαφάνιση της απανθρωπιάς, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Και με κάθε πρόσφορο μέσο.

Και τρόπο.

Και όπλο.

Advertisements