ΙΣΩΣ…

11986516_10153162817751134_358476215417683542_nTις τελευταίες νύχτες κοιμάμαι πολύ άσχημα. Βλέπω όνειρα, εφιάλτες συνήθως, ξυπνώ δακρυσμένη. Σήμερα ξύπνησα με μιαν υποψία.

Ίσως –ίσως, λέω- εμείς να είμαστε πλασμένοι να κυνηγάμε την υπέροχη ουτοπία. Να είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που είναι οι μαχητές, αυτοί που δεν φοβούνται να συγκρουστούν, να θυσιάσουν ζωές και προσωπικές φιλοδοξίες, να λειώσουν στους δρόμους, να πνιγούν στα χημικά, να ματώσουν από τις δυνάμεις καταστολής. Αυτό το έχουμε, διαχρονικά, αποδείξει. Αυτό, τουλάχιστον, δεν μας το αμφισβητεί κανείς.

Ίσως –ξαναλέω, λοιπόν- να μην τόχουμε με τα κυβερνητιλίκια, ρε αδερφέ. Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει, «φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίει ο θεός που μας μισεί, φταίει το κεφάλι το ξερό μας», φταίω εγώ και φταις κι εσύ, αλλά δεν τόχουμε. Κι αυτό το έχουμε, διαχρονικά, αποδείξει. Περίτρανα. Από τη συνθήκη της Βάρκιζας και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, μέχρι το μνημόνιο με την υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως –ξαναματαλέω, λοιπόν- ο ρόλος μας και ο προορισμός μας στον μάταιο τούτο κόσμο και πάνω σ’ αυτή τη γη που την πατούμε (κι όλοι μέσα θε να μπούμε), να είναι ακριβώς αυτός: να είμαστε οι προστάτες φτωχών, αδυνάτων και αδικημένων, να είμαστε αυτοί που θα τους δίνουν ελπίδα και θα τους σηκώνουν όρθιους, να είμαστε οι διεκδικητές του δίκιου τους, να είμαστε οι υπέροχοι ουτοπικοί που ομορφαίνουν τον κόσμο και δικαιολογούν την ύπαρξή του.

Ίσως, πάλι, και να μην ξέρω τι λέω.

Advertisements