ΕΙΝΑΙ, ΚΙΟΛΑΣ, ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ (ΜΟΥ) ΛΕΙΠΕΙΣ

IMG_2161Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Κι είναι σαν χθες που έφυγες. Ένα περίεργο χθες, που αλλοιώνει τον χρόνο, τον κάνει να φαίνεται πότε σαν στιγμή και πότε σαν αιωνιότητα. Και τα συναισθήματα αλλάζουν. Ο πόνος κάποτε παραμένει οξύς και άλλοτε αμβλύνεται, γλυκαίνει. Η μοναξιά είναι στιγμές που γίνεται βρόγχος και μέρες που είναι σύντροφος.

Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Κι έγιναν τόσα πράγματα, που δεν είδες, τόσα πράγματα που, όμως, τα ξέρεις: λίγο έλειψε να είμαι υποψήφια δήμαρχος –μη γελάς!-, κυκλοφόρησε το Περσεφονάκι (η Κατίνα είναι όπως την άφησες), ερωτεύτηκα έναν άντρα που σου μοιάζει κι είναι τόσο διαφορετικός από εσένα, σε δυο μέρες θα έχουμε αριστερή κυβέρνηση.

Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Κι εξακολουθώ να σ’ αγαπάω και να σου θυμώνω και να σου μιλάω και να σε βρίζω και να γελάω μαζί σου και να κλαίω για σένα και να σε κοιτάζω κατάματα και να σκέφτομαι πάντα τι θα μου έλεγες σε κάθε περίπτωση. Ναι, μπορώ –πια- να το πω: με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Σ’ ευχαριστώ.

Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Κι όπως γίνεται με τους ανθρώπους που πολύ αγαπήσαμε, κανείς δεν παίρνει τη θέση σου. Σ’ έχω αφομοιώσει, είσαι στα κύτταρά μου, κυκλοφορείς στο αίμα μου, με κάνεις –κι εσύ- αυτή που είμαι, αυτή που έγινα. Με «εκπαίδευσες» για να μπορώ ν’ αγαπάω τους ανθρώπους όπως είναι, χωρίς να τους κρίνω, χωρίς να προσπαθώ –έστω και υποσυνείδητα- να τους αλλάξω.

Είναι, κιόλας, δυο χρόνια που (μου) λείπεις. Και θα (μου) λείπεις για πάντα. Αλλά θα είμαι ευτυχισμένη, ακόμα κι αν δεν είσαι εδώ.

Γιατί ΕΙΣΑΙ εδώ, μπαρμπούνι μου.

Advertisements