ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΥΣ;

wolf-sheeps-clothing“Ο τραμπούκος κι ο φασίστας, πουλάκι μου, δεν έχει πάντα μαύρο χρώμα. Καμιά φορά βάφεται και κόκκινος, σαν τ΄αυγά ένα πράμα, μέρες πούρχονται”.

Αυτή η απόλυτα ξεκάθαρη –κατά την ταπεινή μου γνώμη- πρόταση που έγραψα χθες στο facebook, ξεκίνησε μιαν ιστορία υποθέσεων και συνωμοσιών για το τι θέλει να πει η συγγραφεύς. Μπερδεύτηκαν χωριά, λύκοι, πρόβατα, γίδια, σταλινικοί και η ανάσταση του Κυρίου. Θα μπορούσα να γράψω ένα εξαιρετικό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, με εσάνς θρίλερ, με όλα αυτά. Κυρίως, όμως, θα μπορούσα να γράψω για τη μύγα και να ζητήσω από όποιον την έχει να τη φέρει πίσω γιατί τη χρειαζόμαστε!!!

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ανήκω στους ιδεαλιστές που πιστεύουν πως η Αριστερά πορεύεται χωρίς λάθη και πως όλοι οι αριστεροί είναι ένα σκαλί πιο κάτω απ’ τους αγίους. Είμαι οργανωμένη σε κόμματα στον χώρο της Αριστεράς από το 1974 μέχρι σήμερα, δηλαδή σαράντα (40) ολόκληρα χρόνια. Και για να γίνω ακόμα σαφέστερη τα κόμματα αυτά ήταν το ΚΚΕ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ/ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, συνάντησα στις γραμμές της Αριστεράς και ανθρώπους που ήταν αριστεροί κατ’ επίφαση. Επί της ουσίας ήταν άτομα με φασιστικές νοοτροπίες και τραμπούκικες συμπεριφορές. Ο αριστερός άνθρωπος είναι κάτι σαν την γυναίκα του Καίσαρα: η τιμιότητά του δεν πρέπει να είναι μόνο υπαρκτή αλλά και ορατή.

Πόσο αριστερός είναι ο «σύντροφος» που δέρνει τη γυναίκα του;

Πόσο αριστερός είναι ο «σύντροφος» πατέρας-αφέντης;

Πόσο αριστερός είναι ο «σύντροφος» που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους που έχει στη δούλεψή του;

Πόσο αριστερός είναι ο «σύντροφος» που απαιτεί να χρησιμοποιεί την αριστερή πολιτική και τους αριστερούς πολιτικούς για προσωπικό όφελος, παντός είδους;

Πόσο αριστερός είναι ο «σύντροφος» που αρνείται το δικαίωμα γνώμης και την ελεύθερη έκφρασή της στους υπόλοιπους;

Φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε μαζί μου: καθόλου. Η αριστεροσύνη δεν μετριέται με μεζούρες και «ένσημα» σε κόμματα. Μετριέται με συμπεριφορές, στάση ζωής, αρμονία πολιτικής σκέψης και προσωπικότητας. Μετριέται με ήθος και χαρακτήρα. Μετριέται με λόγια που επιβεβαιώνονται με πράξεις. Μετριέται με την αναγνώριση της διαφορετικότητας του άλλου. Ο αριστερός δεν μπορεί να είναι ρατσιστής, τραμπούκος, φασίστας. Και αντιλαμβανόμαστε όλοι πως –εκτός από τις ιδεολογίες- είναι και οι συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν κάποιον ως τέτοιο.

Έτσι, λοιπόν, χθες -και κάνοντας μια κριτική και αυτοκριτική συνάμα, με το δικαίωμα που μου δίνουν τα σαράντα κομματικά χρόνια μου στον χώρο της Αριστεράς- έγραψα ότι ναι, και στον δικό μας τον χώρο εμφανίζονται, κατά καιρούς, τέτοιες συμπεριφορές. Αυτό που μας διασώζει είναι ότι τις αντιλαμβανόμαστε σχετικά έγκαιρα, πριν προλάβουν να επεκταθούν σαν καρκίνος στο σώμα της Αριστεράς. Και είναι τότε ακριβώς που ξυπνά και η ιδεαλίστρια μέσα μου και καμαρώνει που, εμείς οι Αριστεροί, τα καταδικάζουμε αυτά και τα συντρίβουμε.

Απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Advertisements