Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ફરોખ બલ્સારા.

Freddie, by Julie Popowicz

Το όνομά μου ήταν ફરોખ બલ્સારા‌.  Δεν νομίζω να σου λέει κάτι, ε;  Άντε, να στο γράψω και με λατινικούς χαρακτήρες, να σε βοηθήσω: Farrokh Bulsara.  Πάλι τίποτα;  Τότε να σου πω και το όνομα που είχα όταν πέθανα, σαν σήμερα, πριν από 21 χρόνια: Freddie Mercury.  Πάω στοίχημα ότι τώρα με γνώρισες, ναι;

Καταγόμουν απ’ την Περσία, γεννήθηκα στην Τανζανία, πήγα σχολείο στην Ινδία, έκανα καριέρα στη Μεγάλη Βρεττανία.  Πολίτης του κόσμου, όχι αστεία.

Ζούσα για τη μουσική, την έγραφα, την τραγουδούσα, την χόρευα.  Της αφοσιώθηκα.  Κι εκείνη δεν υπήρξε αχάριστη μαζί μου.  Έφτιαξα μια μπάντα, τους Queen, ξέρω πως σ’ αρέσουν, δικό τους τραγούδι ακούν όσοι σε καλούν στο κινητό σου.

Και για τον έρωτα ζούσα κι εξαιτίας του πέθανα σαν σήμερα, πριν από 21 χρόνια.  Στο είπα, όμως, αυτό ε;

Τέλος πάντων…  Τι λες;  Δεν μου κάνεις ένα ποστάκι σήμερα, που έχει γενέθλια ο θάνατός μου;  Όχι πολλά λόγια, βάλε ένα τραγούδι, βάλε εκείνο που σ’ αρέσει, το περίεργο, αυτό που «δεν τραγουδιέται» -όπως πολλοί είπαν, το τραγούδι χωρίς ρεφραίν, το τραγούδι εξτραβαγκάνζα που απ’ όλα έχει μέσα: και μπαλάντα και σόλο κιθάρας που σε στέλνει και όπερα και σκληρό ροκ.  Και διηγείται και μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.  Σ’ αρέσουν κι οι ιστορίες, σωστά;  Κι είναι ολόδικό μου αυτό, στίχοι και μουσική,  και μέχρι σήμερα υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν πως είναι ό,τι καλύτερο έκανα.  Ίσως και νάναι, έχει μπόλικους δαίμονες από τους προσωπικούς μου μέσα.  Και το ακούς –πόσα χρόνια τώρα- απ’ τα δεκαπέντε σου, δηλαδή κάτι πιο λίγο από σαράντα.  Wow!  Για ν’ αντέχει ακόμα, καλούτσικο θάταν.

Πάμε;

Advertisements