Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΤΟΥ Κ. ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Όσοι με διαβάζετε χρόνια κι όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, ξέρετε πως πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της «άγριας νιότης» μου, από τα 14 μέχρι τα 29, στις γραμμές της ΚΝΕ και στη συνέχεια του ΚΚΕ, οργανωμένο μέλος και στέλεχος.  Δεν το έχω κρύψει, δεν το έχω μετανοιώσει.  Μέχρι εδώ όλα καλά.  Τι εποχές εκείνες που λέτε λοιπόν, κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, η νεολαία του Κόμματος πορευόταν κάτω από το σύνθημα «Εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική».  Κι όσο για το γερή, οκ, καμμία αντίρρηση, εκείνο το μαζική μας κατέστρεψε τους Κνίτες.

Μαζεύαμε τα βιογραφικά σαν να μαδούσαμε ρώγες από τσαμπί σταφυλιού.  Βάζαμε στην οργάνωση ό,τι περπατούσε, πετούσε ή κολυμπούσε.  Ενίοτε και ό,τι ερπόταν.  Προφανώς, το βιογραφικό του κ. Τέλλογλου το είχαμε πάρει σε μια από αυτές τις «εξορμήσεις».

Δεν γνωρίζω πότε αποσχίστηκε από την ΚΝΕ ο κ. Τέλλογλου και πέρασε τον Ρουβίκωνα, ενδεχομένως τότε που έκανε το ίδιο και ο κ. Τσίμας, γνωρίζω όμως πως από τότε κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να δικαιώνει την λαϊκή ρήση «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».  Και κάνει ό,τι  μπορεί για να με εξαγριώνει.  Ναι, εμένα προσωπικά.

Μετά από το προχθεσινό του πόνημα (τις απόψεις μου επί του οποίου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ), επανακάμπτει δριμύτερος με ΑΥΤΟ το βδέλυγμα.  Όπου, μετά την λαμπρή και εμπνευσμένη του τοποθέτηση πως πρέπει να ξεπουληθούν τα πάντα στην Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ΤΟ ΧΡΕΟΣ (φυσικά και δεν αναφέρει ποιοι είναι οι υπαίτιοι για την δημιουργία του), τολμάει να εγκαλεί τους εργαζόμενους στις (ξε)πουλημένες ή υπό (ξε)πούλημα επιχειρήσεις και οργανισμούς για τις αντιδράσεις τους.

Τολμάει, ο κ. Τέλλογλου, των πλέον επαίσχυντων ΜΜΕ, να εγκαλεί –μεταξύ άλλων- και τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ, για τις αντιδράσεις του στο ξεπούλημα του Σταθμού Εμπορευματοκινωτίων στην κινέζικη COSCO, το οποίο –κατά την σοβαρή και εμπεριστατωμένη άποψή του- έπρεπε να γίνει «γιατί χρωστούσαμε».  Ποιοί χρωστούσαμε;  Σίγουρα όχι ο ΟΛΠ, ένας ανθηρότατος, αυτόνομος οργανισμός, που ουδέποτε εβάρυνε τον κρατικό προϋπολογισμό, που από τα έσοδά του κάλυπτε μισθούς εργαζομένων και επενδύσεις του, που ανέδειξε και βελτίωσε τους όμορους δήμους, φτιάχνοντας δρόμους, ηχοπετάσματα και άλλα έργα,  που… που…

Ξεπουλήθηκε, λοιπόν, ο ΟΛΠ από τις γνωστές κυβερνήσεις των δύο κομμάτων, φερέφωνο των οποίων είναι ο κ. Τέλλογλου, ο οποίος –είμαι σίγουρη- από το λιμάνι του Πειραιά γνωρίζει μόνο τις Πύλες απ’ όπου φεύγουν τα καράβια για τα κυκλαδονήσια.  Αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Τέλλογλου (ή –ακόμα χειρότερα- γνωρίζει και συνειδητά αποκρύπτει) είναι η σημερινή κατάντια του ΟΛΠ:  με το ζόρι εξασφαλίζει κάθε μήνα τη μισθοδοσία των εργαζομένων, με το ζόρι «βγάζει» δυο εφάπαξ το μήνα για τους συνταξιούχους του (ναι, είμαι μία από αυτούς και περιμένω σχεδόν δυο χρόνια για να πάρω τα λεφτά ΜΟΥ), όσο για επενδύσεις και έργα ούτε λόγος.

Και για το (ξε)πουλημένο κομμάτι του ΟΛΠ, τον Σταθμό Εμπορευματοκινωτίων που διαχειρίζεται η COSCO, τι ακριβώς γνωρίζει ο κ. Τέλλογλου;  Γνωρίζει ότι οι συνθήκες εργασίας είναι –σχεδόν- μεσαιωνικές;  Γνωρίζει ότι το πολλαπλό καθεστώς υπεργολαβιών, οι ατομικές συμβάσεις, η εκ περιτροπής απασχόληση, οι μονίμως επαπειλούμενες απολύσεις και οι συλλογικές τιμωρίες είναι στην ημερήσια διάταξη και αποτελούν μεθόδους της «σύγχρονης διοίκησης» των Κινέζων;  Ενδιαφέρθηκε, ο κ. Τέλλογλου, που τόσο του αρέσουν οι έρευνες, να ερευνήσει τα συχνότατα, σοβαρότατα ατυχήματα που έχουν συμβεί και συμβαίνουν στο «κινέζικο λιμάνι»;  Έψαξε να βρει τις αιτίες τους;  Όχι.  Γιατί αν το έκανε θα διαπίστωνε ότι η κύρια αιτία των ατυχημάτων είναι η ασφυκτική πίεση που ασκείται στο –κατά κύριο λόγο- μη εκπαιδευμένο προσωπικό που χρησιμοποιείται στον Σταθμό.  Προσωπικό που εξαναγκάζεται να λειτουργεί βαρειά και επικίνδυνα μηχανήματα για τα οποία δεν έχει εκπαιδευτεί κατάλληλα.

Όμως, όλα αυτά, δεν απασχολούν και δεν ενδιαφέρουν τον κ. Τέλλογλου.  Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι (από το βήμα που του παρέχει η δημοκρατία μας και τα κονέ του) να βάλει συλλήβδην κατά όλων όσοι αγωνίζονται για να υπερασπιστούν τις δουλειές τους και το ψωμί τους.

Ε, άει σιχτήρ, μαλάκα.

Υ.Γ.:  Ναι, εντάξει, η τελευταία πρόταση δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «πολιτικώς ορθή», αλλά μην ξεχνάτε πως –εκτός από διανοούμενη- είμαι και μια του λιμανιού, είμαι.

Advertisements