Η Φρίντα και οι άλλες

Frida Kahlo

Κάθε βράδυ το μυαλό μου διανύει χιλιάδες χιλιόμετρα μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

 Χθες πήγε στο Μεξικό και στη Φρίντα.  Δεν ξέρω γιατί την σκεφτόμουν, νυχτιάτικα, δεν μπόρεσα να θυμηθώ να έλαβα κανένα σχετικό ερέθισμα μέσα στην ημέρα.  Δεν αναπολούσα την ζωγράφο (μ’ αρέσει η δουλειά της, την θεωρώ εξέχον δείγμα «λαϊκής τέχνης»), αλλά την γυναίκα.  Αυτήν την γυναίκα την «σπασμένη», κυριολεκτικά και μεταφορικά, την ολόκληρη φτιαγμένη από σωματικό πόνο τόσο μεγάλο, που οι πόνοι της ψυχής της έμοιαζαν αστείοι.  Αυτό το λυμφατικό, μικροσκοπικό θηλυκό, το επιφανειακά στεγνό, αλλά τόσο γεμάτο από χυμούς έρωτα, αγάπης, θυσίας.  Αυτή τη μικρή μαινάδα που ερωτεύτηκε έναν άντρα, τον χώρισε μια φορά και τον παντρεύτηκε δυο.  Έναν άντρα που ποτέ του δεν αρκέστηκε μόνο σ’ εκείνη, που από την αρχή ήταν και με άλλες, που έμεινε μαζί του ως το τέλος της ζωής της και για τον οποίο συνειδητοποίησε, τελικά, ότι μια γυναίκα δεν θα του ήταν ποτέ αρκετή.

Η συνειδητοποίηση αυτή δεν έγινε χωρίς να χρειαστεί να κομματιαστεί, να σπάσει η καρδιά της.  Και μια γυναίκα που έχει περάσει τόσο μεγάλους, τόσο αβάσταχτους σωματικούς πόνους, ξέρει πώς να γιατρεύει μια σπασμένη καρδιά.

Το πρόβλημα το έχουν αυτές που ούτε πολιομυελίτιδα πέρασαν μικρές, ούτε τις συνέπειες (35 εγχειρήσεις) ενός αυτοκινητιστικού υπέστησαν.

Και προσπαθούν να γιατρέψουν τις σπασμένες καρδιές με χανζαπλάστ.

Άκου, μυαλό; Αύριο να με πας στην Χαβάη για μπάνια.  Το καλό που σου θέλω…

Advertisements