Η ΑΝΝ ΕΙΜΑΙ, ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ;

Γειά σου, η Άνν είμαι.  Με θυμάσαι;  Όταν γνωριστήκαμε ήμουν ήδη δυο χρόνια πεθαμένη.  Θυμάσαι πως έγινε η γνωριμία μας;  Μας σύστησε ο Παναγιώτης, στα γενέθλια των δεκάξι σου χρόνων.  Sweet sixteen.  Τον θυμάσαι τον Παναγιώτη;  Πόσο ερωτευμένος ήταν μαζί σου!  Μα εσύ, πού!  Είχες μάτια μόνο για τον άλλον, τον πρώτο από τους τρεις μεγάλους έρωτες της ζωής σου.

Ο Παναγιώτης, λοιπόν, μας σύστησε.  Θυμάσαι την αγάπη του στον Μαγιακόφσκι[i];  Θυμάσαι που σου τηλεφωνούσε κάθε βράδυ και σου διάβαζε ποιήματά του;  Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί ουδέποτε έκανες κάτι μαζί του.  Πόσοι άλλοι άντρες, στη ζωή σου, σου τηλεφωνούσαν νύχτα για να σου πουν ότι σ’ αγαπούν, χρησιμοποιώντας την ποίηση ως πρόφαση;

Ήμουν πολύ όμορφη, ξέρεις.  Απ’ έξω.  Τόσο όμορφη, που έγινα μοντέλο.  Τους άρεσε να με βλέπουν με ωραία ρούχα, να με φωτογραφίζουν για τα περιοδικά.  Είκοσι χρονών παντρεύτηκα τον Άλφρεντ[ii].  Μου έκανε δυο κόρες.  Ένα χρόνο πριν πεθάνω τον χώρισα.

Όμορφη απ’ έξω.  Κι από μέσα;  Δεν είμαι σίγουρη.  Μόνο για το μυαλό μου ξέρω.  Ήταν γεμάτο όμορφα πράγματα κι άσχημες σκέψεις. Το έτρωγαν σκουλήκια, πονούσε.  Δεν το ήθελα, το πολεμούσα.  Πήγαινα στους γιατρούς.  Μιλούσαν με άσχημες λέξεις: κατάθλιψη, νευρική ανορεξία,  μανίες, αυτοκτονικές τάσεις, διπολική διαταρραχή.  Για μένα μιλούσαν μ’ αυτές τις θλιβερές λέξεις,   όλες μέσα μου ήταν, όλες εγώ ήμουν.

Μα ήμουν φτιαγμένη κι από άλλες λέξεις.  Κι αυτό μόνο ο Μάρτιν[iii] το είδε.  Ήταν γιατρός μου για πολλά χρόνια, αυτός με έσπρωξε να βγάλω τις άλλες λέξεις από μέσα μου, να τις χτυπήσω στη γραφομηχανή, να περαστούν στο χαρτί, να τις μοιραστώ με τους ανθρώπους.  Κι ένας παππάς μου είπε, κάποτε, πως ο θεός βρίσκεται στα πλήκτρα της γραφομηχανής μου.  Αυτό με κράτησε τόσα χρόνια.  Θα είχα κάνει την έξοδό μου πολύ νωρίτερα.

Μα πώς να γράψω τις λέξεις μου;  Δεν το είχα κάνει ποτέ.  Πήγα σε σχολείο για να μάθω πώς γίνεται.  Εκεί γνώρισα τη Σύλβια[iv], τέσσερα χρόνια μικρότερή μου, όμορφη κι αυτή,  γεμάτη με τις ίδιες άσχημες λέξεις κι αυτή.  Ήρθε στο σεμινάριο για να μάθει πώς να βγάλει τις όμορφες από μέσα της.  Όπως κι εγώ.  Η Σύλβια έφυγε νωρίς, εννιά χρόνια πριν από εμένα.  Τώρα είμαστε πάλι μαζί.

Έτσι έγραψα ποίηση.  Σήμερα λένε πως ήμουν σπουδαία ποιήτρια.  Μπορεί και να ήμουν, δεν ξέρω.  Το μόνο που ξέρω ήταν πως ήθελα να μιλήσω για πράγματα για τα οποία κανείς δεν μιλούσε.  Έγραψα για την αιμομιξία, για τις εκτρώσεις, για την μοιχεία, για τον αυνανισμό.  Με είπαν εξομολογητική ποιήτρια.  Ναι, ήμουν.  Έγραψα για τον άνδρα μου, για τα παιδιά μου, για τις μαύρες λέξεις, για τις κατάμαυρες σκέψεις, για το βασανισμένο μυαλό, για την διψασμένη ψυχή.  Φαίνεται τα έγραψα καλά, μου έδωσαν και βραβείο.

Και μετά δεν ήθελα άλλο.  Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω.  Φόρεσα το παλιό, γούνινο παλτό της μάνας μου, έβγαλα όλα μου τα δαχτυλίδια, σερβιρίστηκα ένα ποτήρι βόντκα και κλείστηκα στο γκαράζ.  Άναψα τη μηχανή του αυτοκινήτου και ήπια τη βόντκα.  Πέθανα από το μονοξείδιο του άνθρακα που έβγαινε από την εξάτμιση.  Ναι, αυτοκτόνησα. Έγραφα πολύ, κάπνιζα πολύ, έπινα πολύ.   Ήμουν τόσο δημιουργική όσο και αυτοκαταστροφική.  Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο, ξέρεις.  Να προσέχεις, ακούς;

Τώρα είμαι εδώ.  Είναι καλά εδώ, είναι όμορφα, γαλήνια, δεν έχω άσχημες λέξεις πια, έχω καλή παρέα.  Εκτός από τον Βλαδίμηρο και τη Σύλβια, κάνω συντροφιά με τον Τσέζαρε[v], τον Έρνεστ[vi], τον Γιασουνάρι[vii].  Είμαι καλό φιλαράκι και με τους δικούς σας: την Πηνελόπη[viii], τον Ναπολέοντα[ix], τον λατρεμένο μου Κώστα[x].  Γελάμε, θεέ μου πόσο γελάμε όλοι μαζί.  Και πόσο χαρούμενοι είμαστε!

Με θυμήθηκες, τώρα;  Είμαι η Ανν[xi].  Μας είχε συστήσει ο Παναγιώτης, στα δέκατα έκτα γενέθλιά σου.

 

——————————————————————————

[i] Владимир Владимирович Маяковский, 7/7/1893 – 14/4/1930.  Ρώσος ποητής και θεατρικός συγγραφέας, Αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο.

[ii] Alfred Sexton, σύζυγος της Anne.

[iii] Dr Martin Orne, ψυχοθεραπευτής της Anne για πολλά χρόνια.

[iv] Sylvia Plath, 27/10/ 1932 – 11/2/1963.  Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας.  Αυτοκτόνησε με γκάζι.

[v] Cesare Pavese, 9/9/1908 – 27/8/1950.  Ιταλός ποιητής και συγγραφέας.  Αυτοκτόνησε με βαρβιτουρικά.

[vi] Ernest Miller Hemingway, 21/7/1899 – 2/7/1961.  Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος.  Αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο.

[vii] Yasunari Kawabata, 14/6/1899 – 16/4/1972.  Γιαπωνέζος συγγραφέας.  Αυτοκτόνησε με γκάζι.

[viii] Πηνελόπη Δέλτα, 1874 – 27/4/1941.  Συγγραφέας.  Αυτοκτόνησε με δηλητήριο την ημέρα που οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα.

[ix] Ναπολέων Λαπαθιώτης, 31/10/1888 – 7/1/1944.  Ποιητής.  Αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο.

[x] Κώστας Καρυωτάκης, 30/10/1896 – 20/7/1928.  Ποιητής.  Αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο αφού, προηγουμένως, είχε προσπαθήσει επί δέκα ώρες να πνιγεί στη θάλασσα.

[xi] Anne Saxton, 9/9/1928 – 4/10/1974.  Αμερικανίδα ποιήτρια.

Advertisements