Ο HERR DROSSELMEYER ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Στο σπίτι των Drosselmeyer είχαν χαρές: μετά από τέσσερις κόρες η κ. Drosselmeyer έφερε, επιτέλους, στον κόσμο τον πολυπόθητο γιο. Ο κ. Drosselmeyer πήγε στην ταβέρνα της γειτονιάς, μέθυσε από χαρά και φρόντισε να μεθύσουν και όλοι γύρω του!Το ίδιο πρώτο βράδυ της γέννησής του μωρού, την ώρα που η μητέρα του κοιμόταν εξουθενωμένη από τη γέννα κι ο πατέρας από την κατανάλωση μπρούσκου ροχάλιζε δίπλα της, δυο νεράιδες υλοποιήθηκαν δίπλα στο λίκνο του μικρού Drosselmeyer. Η μια νέα και όμορφη, η άλλη ηλικιωμένη και γλυκιά. Ενθουσιάστηκαν με το όμορφο μωρό και άρχισαν να του χαρίζουν τα δώρα τους: εξυπνάδα, καλοσύνη, υγεία.

«Και κάτι ακόμα», είπε η νεαρούλα νεράϊδα «όταν θα μεγαλώσει θα δίνει χαρά στα μικρά παιδιά. Θα φτιάχνει μαγικά παιχνίδια, παιχνίδια που θα ζωντανεύουν». Και τον άγγιξε με το ραβδάκι της, αφήνοντας ασημόσκονη πάνω στο χνούδι που είχε για μαλλιά.

«Και κάτι ακόμα», συμπλήρωσε βιαστικά η ηλικιωμένη νεράϊδα, που με τη σοφία της ηλικίας της ήξερε πως όλα στη ζωή δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ρόδινα, πως κι ο πόνος είναι απαραίτητος για τους ανθρώπους. «Στα δέκα του θα χάσει το δεξί του μάτι σε αγώνα για το δίκιο». Και άγγιξε το μωρό με το ραβδάκι της, αφήνοντας χρυσόσκονη πάνω στα σφαλισμένα του βλέφαρα.

Ο νεαρός διάδοχος Drosselmeyer μεγάλωσε στα πούπουλα και στα κανακέματα μητέρας και αδελφών. Παιδί αγαπημένο απ’ όλους, χαρισματικό, έξυπνο και καλόγνωμο, με επιδεξιότητα τρομερή και φαντασία εξωφρενική. Από πολύ μικρός διηγιόταν τα πιο παράξενα και μαγευτικά παραμύθια και έφτιαχνε τους ήρωές τους με υλικά που έβρισκε εδώ κι εκεί.

Τη μέρα που έκλεινε τα δέκα του χρόνια, πηγαίνοντας στον τσαγκάρη της γειτονιάς τις μπότες του πατέρα του, έπεσε πάνω σε μια συμπλοκή παιδιών. Δυο μεγαλόσωμα αγόρια χτυπούσαν και έβριζαν ένα μικρότερο, αδυνατούλι. Ο μικρός Drosselmeyer πέταξε τις πατρικές μπότες στο πεζοδρόμιο και ρίχτηκε στον καυγά, προς υπεράσπιση του μικρού άτυχου. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυο παλικαράδες να τραπούν σε φυγή, όχι όμως πριν προλάβουν να τραυματίσουν ανεπανόρθωτα στο δεξί μάτι τον Drosselmeyer με ένα από τα ξύλα που κρατούσαν. Οι μπότες του πατέρα εξαφανίστηκαν επίσης από κάποιο επιδέξιο και γρήγορο χέρι.

O Drosselmeyer μεγάλωσε και έγινε αυτό που είχαν ορίσει οι μοίρες του να γίνει: ένας άνθρωπος που έδινε χαρά στα παιδιά. Απόκτησε ένα μαγαζί στο οποίο κατασκεύαζε τα ονειρεμένα του παιχνίδια, κούκλες κυρίως, όλων των ειδών και όλων των μορφών, ανθρωπόμορφες και ζωόμορφες. Και τους εμφυσούσε πνοή, με αυτό το μαγικό του χάρισμα, και γίνονταν κι εκείνες μαγικές. Κι όταν κάποιο μικρό παιδί πολύ τις αγαπούσε, ζωντάνευαν και έκαναν τα όνειρά του περιπετειώδη και ενδιαφέροντα.

Ποτέ δεν μάθαμε τι απέγινε ο Herr Drosselmeyer. Ο θρύλος τον θέλει να ζει ακόμα, να έχει το εργαστήριό του σε κάποιο από τα κρασοχώρια του Ρήνου και να εξακολουθεί να τροφοδοτεί τον κόσμο με τα μαγικά παιχνίδια του. Και μόνο τα παιδιά τα καταλαβαίνουν, μόνο τα παιδιά ξέρουν αν κάποιο από τα παιχνίδια που τους χαρίζουν γονείς και φίλοι, έχει την «πνοή» του Herr Drosselmeyer μέσα του. Γιατί τις νύχτες το συγκεκριμένο αυτό παιχνίδι ζωντανεύει και παρασέρνει το παιδί στον κόσμο των παραμυθιών.

Σημειώσεις

1. Ο Herr Drosselmeyer είναι βασικός ήρωας του παραμυθιού του E.T.A. Hoffman «Ο Καρυοθραύστης και ο Βασιλιάς των Ποντικών».

2. O Ernest Theodor Amadeus Hoffman γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1776 στο Κonigsberg. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους γερμανούς Ρομαντικούς, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως μουσικός. Οι χαρακτήρες των έργων του απεικονίζουν τον εκπληκτικό κόσμο της φαντασίας του αλλά και τις ανησυχίες του, καθώς και το ενδιαφέρον του, για θέματα της καθημερινής ζωής. Τα πρώτα του έργα αφορούν σε υπερφυσικές εμπειρίες, στην τρέλα και στη μουσική. Τα πραγματικά υπέροχα παραμύθια του ενέπνευσαν πολλούς συνθέτες όπως τον Offenbach (Τα παραμύθια του Hoffman), τον Tchaikovsky ( Ο Καρυοθραύστης) και τον Delibes (Κοππέλια). Τα παραμύθια του Hoffman, που υφαίνουν στον ίδιο καμβά τον φανταστικό και τον πραγματικό κόσμο, είχαν ιδιαίτερη απήχηση και επηρέασαν τα έργα επιφανών συγγραφέων όπως οι Washington Irving, Nathaniel Hawthorne και Edgar Allan Poe. Ο Hoffman πέθανε στο Βερολίνο το 1822, αφού πάλεψε επί σειρά ετών με εκφυλιστική αρρώστια.

3. Το «βίο και την πολιτεία» του Herr Drosselmeyer κατέβασα από το –ομολογουμένως- υπέροχο κεφάλι μου και εύχομαι να μην στριφογυρίζει στον τάφο του ο E.T.A. Hoffman.

Advertisements