ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

15-16-17 Νοέμβρη 1973. Το χρονικό τριών ημερών. Μέσα από εικόνες και ήχους της εποχής. Ο λόγος μεταγενέστερος, ελλήνων ποιητών.




Εδώ Πολυτεχνείο (Βασίλη Ρώτα)

Εδώ Πολυτεχνείο! ΕδώΠολυτεχνείο!

Εδώ καλώ

βοήθεια, πρόφτασε,λαέ,

σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!

Τα νιάτα που έστησαν εδώ

του Αγώνα τραγικόν χορό

και τραγουδούν τη λευτεριά,

σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.

Της βίας ο δούλος ο μωρός

δουλέμπορος,φονιάς μιαρός,

σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,

τ’ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώτ

α νιάτα σέρνουνε χορό.

Της Επιστήμης τα παιδιά

και τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ της νιότης ο άξιος νους,

που χτίζει θέατρα, ναούς,

σκεδιάζει ιδέες και μηχανές

και δένει το αύριο με το χτες,

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ

μέσα στης Τέχνης το ιερό

σκοτώνει η βία τα παιδιά

που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ

γίνεται ανήκουστο κακό!

Της βίας ο δούλος ο μωρός

του Χάρου μαύρος έμπορος,

σφάζει τα τέκνα του λαού.

τη νιότη, την ελπίδα του,

το άνθος του αύριο, τον καρπό

της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή

καλούν το Χρέος κι η Τιμή

Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.

Ο αγώνας για τη Λευτεριά.





Η Πόρτα του Πολυτεχνείου(Γιάννης Ρίτσος)

Πάνω σε τούτη την πεσμένη πόρτα

δώσαμε ξανά τον όρκο -όρκο της νιότης,

της ζωής ,της λευτεριάς,

όρκο του ονείρου και της πράξης.





Το αγόρι και η πόρτα (Γιάννης Ρίτσος)

Εκεί που έπεσε

είναι μια κόκκινη λίμνη,

ένα κόκκινο δέντρο,

ένα κόκκινο πουλί.

Σηκώθηκε όρθια

η πεσμένη καγκελόπορτα-χιλιάδες άλογα.

Λαός καβαλίκεψε.

Κομνηνέ! – φωνάξαμε.

Γύρισε και μας κοίταξε

δε φορούσε επίδεσμο

ούτε στεφάνι.

Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα

και μαύρα, πιο μαύρα-καλπασμός, – η ιστορία

Να προφτάσουμε.





Στο Διομήδη Κομνηνό (Δημήτρη Ραβάνη_Ρεντή)

“Μεταξύ των φονευθέντων , είναι οΔιομήδης Κομνηνός, ετών 17, με

βεβαρυμένον παρελθόν”. Εφημερίδες – από επίσημη ανακοίνωση

Βεβαίως,είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.

Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του

φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,

δέκα χρονών, ξυπόλυτος,με μια φέτα ψωμί στην τσέπη,

βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,

στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.

Στα δέκα επτά

μ’ένα πλακάτ στο χέρι:

ψωμί – παιδεία – ελευθερία.





Κοιμηθείτε Αδέρφια (Τάσου Λειβαδίτη)

(απόσπασμα άπο ‘’το συντροφικό τραγούδι”)

Κοιμηθείτε, αδέρφια.

Σ’ όποιο χώμα κι αν πέσατε

θ’ ακούτε τώρα τα πλατιά βήματα των συντρόφων σας

που προχωράνε σ’ όλη τη γη

θ’ ακούτε να τραγουδάνε τα πελώρια τραγούδια που ΄χατε

κάποτε κι εσείς τραγουδήσει

που οι ήχοι τους ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και πηγαίνουν

κι έρχονται

σαν τις μεγάλες αναπνοές του ανέμου πάνω από απέραντα

χωράφια με στάχυα.

Θα τ’ακούτε, σαν καταιγίδα τώρα, να τραγουδιώνται απ’όλους τους λαούς μαζί.

Και με τα δυνατά σας χέρια μες απ’το χώμα.

Θα υποβαστάζετε τον κόσμο……


Μικρός Τύμβος (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Ξεκινώντας

δίχως τουφέκι – σπαθί, μονάχα με τον ήλιο

στο μέτωπο λάμπετε τόσο ψηλά

που η ποίηση θα μείνει χρεώστης σας.

Υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί.

Είστε το ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί

που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας

λιτανεύει ο αέρας της αρετής.

Ω παιδιά μου!

Μπροστά σ’ αυτό το Ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.

Advertisements