ΕΝΑΣ ΜΑΓΚΑΣ ΜΕ ΓΟΒΑΚΙΑ (ΙΙ)


Από τότε μέχρι πέντε χρόνια πριν το θάνατό της, τάραξε πάλι τα νερά, με πρωτοποριακές συνεργασίες που έκανε με έντεχνους και γενικά σύγχρονους συνθέτες: Μούτσης, Σαββόπουλος(χαρακτηριστικά, μετά το τέλος της ηχογράφησης του Ζεϊμπέκικου, γύρισε και είπε στο Σαββόπουλο: «άντε, Διονύση, μ’ έκανες να τραγουδήσω και ποπ») , Ανδριόπουλος, Κουνάδης, Ανδριόπουλος, Λάγιος κ.ά. Παράλληλα, προχώρησε και σε επανεκτελέσεις παλιών λαϊκών και ρεμπέτικων τραγουδιών, από τα οποία την αγάπησε η νέα γενιά και τη στήριξε στις αδιάκοπες εμφανίσεις της στα λαϊκά κέντρα, στις μπουάτ της Πλάκας καθώς και σε μεγάλες συναυλιακές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Ο Δήμος Μούτσης θυμάται για τη συνεργασία τους:
«.Έχω τελειώσει την ηχογράφηση όλων των τραγουδιών για το «Φράγμα» κι έμεινε το – Δε λες κουβέντα – που επρόκειτο να τραγουδήσει η Μπέλλου.Σημειωτέον της είχα κάνει πρόβα μονάχα τα κουπλέ κι αυτό γιατί στο ρεφρέν το τραγούδι άλλαζε τελείως ύφος και η φωνή της και ο τρόπος που τραγουδούσε δεν θα βοηθούσε στο καλύτερο αποτέλεσμα.
Η Σωτηρία, βέβαια, αγνοούσε την ύπαρξη αυτού του ρεφρέν.Στήθηκε μπροστά στο μικρόφωνο κι άρχισε να τραγουδάει. Ακούστε όμως, ένα περίεργο φαινόμενο για μια τόσο σπουδαία λαϊκή τραγουδίστρια: κάτι της συνέβαινε με τον ρυθμό του ζεϊμπέκικου! Μυστήριο, αλλά αληθινό! Και στα κέντρα μεν που τα τραγουδούσε ρυθμικά όπως ήθελε, ήταν κοντά της η ορχήστρα και την ακολουθούσε κατά πως τα ‘λεγε. Στο στούντιο όμως, με την ορχήστρα ήδη μαγνητοφωνημένη, τα πράγματα δυσκόλευαν.
Εν πάση περιπτώσει, ύστερα από -δεν ξέρω – πόσα μερόνυχτα, τέλος καλό όλα καλά.. Τραγουδώντας μάλιστα – επιτέλους – σωστά και την τελευταία φράση του τραγουδιού, της έκανα νόημα ότι τελειώσαμε.Βγήκε από το καμαράκι, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου’ πε: Ήταν καλά; Τέλεια, της απάντησα. Κι αφού πήρε ένα αντίγραφο σε μια κασέτα, έφυγε.
Πέντε μέρες αργότερα χτυπάει ξαφνικά το κουδούνι του σπιτιού μου στα Ιλίσια – μέναμε πολύ κοντά.
Ποιος είναι;
Η Σωτηρία, ρε άνοιξε.
Ανοίγω και μπαίνει μέσα μια Μπέλλου έξαλλη. Τι μ’ έβαλες, ρε, να πω αυτό το κωλοτράγουδο; Τραγούδι είνει αυτό;Όλο όχι είναι. Δεν λες κουβέντα, δεν πας πουθενά, δεν κάνεις τίποτα.Τι διάολο δηλαδή, χάθηκε να λέει και κάπου: Παρ’ όλα αυτά, σ’ αγαπάω; Έστειλα εξώδικο στον Πατσιφά, να μην κυκλοφορήσει. Θα γίνω ρεζίλι.Βρόντηξε την πόρτα κι έφυγε. Όταν όμως βγήκε το δείγμα και τ’ άκουσε, μου τηλεφώνησε κι ήρθε με κάτι λουλουδάκια σπίτι, μ’ αγκάλιασε συγκινημένη και μούπε:
Φχαριστώ, ρε Δήμο, τελικά είμαι τυχερή»

Η Μπέλλου υπήρξε ειλικρινής και γνήσια σαν καλλιτέχνις και σαν άνθρωπος. Βοήθησε όσο μπορούσε πολλούς νέους συναδέλφους της να σταθούν στο τραγούδι. Αγαπήθηκε από τον κόσμο του λαϊκού τραγουδιού και όχι μόνο. Προσωπικότητες του διεθνούς τζετ σετ, αλλά και Έλληνες πνευματικοί άνθρωποι θαύμασαν, λάτρεψαν και αποθέωσαν την Μπέλλου στα λαϊκά κέντρα όπου εμφανίσθηκε τα τελευταία χρόνια κυρίως. Ο Γιάννης Τσαρούχης την αγαπούσε ιδιαίτερα κι όταν την άκουγε να τραγουδά, δάκρυζε από συγκίνηση. Μερικές αδυναμίες (και πάθη) που ποτέ της δεν έκρυψε, την έφεραν σε δύσκολη θέση. Δεν έκρυψε ποτέ της ότι πέθαινε για τον τζόγο. Είχε χάσει περιουσίες ολόκληρες, όπως ομολογούσε. Λίγοι άνθρωποι όμως στην τελευταία περιπέτεια της ζωής της της συμπαραστάθηκαν. Ο Θανάσης και η Αθηνά Σταυράκη, που είχαν συνεργασθεί μαζί της στο κέντρο «Δίας», ο Μάνος Τρανταλίδης, ο Δημήτρης Ζούμπος, από τα 9/8, κάποιοι δημοσιογράφοι (μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού) και μερικοί ανώνυμοι θαυμαστές της. Όλοι πάντως αναγνώριζαν, πέρα από την αναμφισβήτητη καλλιτεχνική της αξία, τον ντόμπρο χαρακτήρα της.

H περιπέτεια της υγείας της Σωτηρίας Mπέλλου είχε αρχίσει ουσιαστικά από το Mάρτιο του 1993, όταν μπήκε επειγόντως στο νοσοκομείο «Σωτηρία» έχοντας παρουσιάσει βαριά αναπνευστική ανεπάρκεια και πνευμονικό εμφύσημα. H ζωή της τότε είχε κινδυνεύσει σοβαρά λόγω της μείωσης του οξυγόνου στο αίμα της. Οι προσπάθειες των γιατρών την έσωσαν. Οταν συνήλθε τα πρώτα της λόγια ήταν παραπονεμένα: αφορούσαν τη μοναξιά της και την απουσία από το πλευρό της συναδέλφων της που η ίδια είχε βοηθήσει «να κάνουν λεφτά και όνομα». Aυτό ήταν και το πρώτο περιστατικό ενός πολυετούς χρονικού, εισόδων και εξόδων στα νοσοκομεία, αλλά και παραπόνων για τη συμπεριφορά των άλλων, την αδιαφορία της πολιτείας, τη φτώχια και τη μοναξιά της. Eνας κατακλυσμός σχετικών ρεπορτάζ σε Tύπο και τηλεοράσεις έφεραν στο φως εκείνη την περίοδο, αλλά και αργότερα, λεπτομέρειες των ιδιαιτέρως δύσκολων συνθηκών κάτω από τις οποίες ζούσε η Mπέλλου -η ίδια είχε πει πως κάποιες φορές αναγκάστηκε να γυρνάει στο Kολωνάκι πουλώντας κασέτες της.Iούλιο του ’94 το υπουργείο Πολιτισμού, υπό τον Θάνο Mικρούτσικο τότε, αποφάσισε να της παραχωρήσει το ποσόν των 5 εκατομμυρίων δραχμών μέσω της Eνωσης Mουσικοσυνθετών Eλλάδος (EMΣE). Tην ίδια εποχή, ορμώμενος από την κατάσταση της Mπέλλου, ο κ. Mικρούτσικος προτείνει στην κυβέρνηση να συνταξιοδοτήσει μέσω του υπουργείου Προνοίας όλους τους ηλικιωμένους καλλιτέχνες που στερούνται τυπικών προσόντων…
Iανουάριο του ’96, ο Σταύρος Mπένος, που έχει εν τω μεταξύ διαδεχτεί τον Θάνο Mικρούτσικο στο υπουργείο Πολιτισμού, αποφασίζει το YΠΠΟ να δώσει άλλα 2 εκατομμύρια δραχμές στην τραγουδίστρια προκειμένου να καλυφθούν τα έξοδα νοσηλείας της (τα πρώτα 5 εκατομμύρια ήταν για οικονομική ενίσχυση προτού να μπει στο «Σωτηρία»). Στις αρχές του ’96 η Σωτηρία Mπέλλου έκανε και την τελευταία της δημόσια εμφάνιση -αν εξαιρέσει κανείς μια σύντομη εμφάνισή της το Nοέμβριο σε κάποια φιλανθρωπική γιορτή- όταν επισκέφθηκε τον παλιό της γνώριμο Aνδρέα Παπανδρέου, στο «Ωνάσειο».Tο οικονομικό πρόβλημα της Σωτηρίας Mπέλλου μπορεί να αίρεται για λίγο, όχι όμως και τα παράπονά της για τους φίλους και συναδέλφους της που την έχουν ξεχάσει. Στις εξαιρέσεις ανήκει ο επίτιμος πρόεδρος του KKE Xαρίλαος Φλωράκης, που την επισκέπτεται στο «Σωτηρία». Στις εξαιρέσεις ανήκουν όμως κατά την ίδια και ο Γιώργος Nταλάρας, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Aντώνης Bαρδής και ο Aντώνης Σαμαράς, τους οποίους ζητεί μάλιστα να δει διαβιβάζοντας την επιθυμία της γραπτώς: είναι η εποχή που νοσηλεύεται ξανά στο «Σωτηρία», έχοντας υποβληθεί σε τραχειοστομία. Στην επιθυμία της ανταποκρίνονται αμέσως οι τέσσερις… Ο Mανώλης Mητσιάς ήταν ο τελευταίος συνάδελφός της που την επισκέφθηκε στις 6 Aυγούστου για να της ευχηθεί για τη γιορτή της. Eκείνη δεν παραπονιόταν πια για τις απουσίες. Tους τελευταίους μήνες, η οργή για αυτούς που την ξέχασαν αμβλύνθηκε.H ύστατη πράξη της ζωής της άρχισε να παίζεται τον Αύγουστο του 1997, όταν εισήχθη στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Πειραιά (αφήνοντας το «Σωτηρία» με διεγνωσμένο ήδη καρκίνο του φάρυγγα και αναπνευστική ανεπάρκεια) προκειμένου να υποβληθεί σε επέμβαση διάνοιξης του φάρυγγα: προχωρημένος ο καρκίνος είχε φράξει σχεδόν τελείως το λαιμό της, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τραφεί. Οι γιατροί που την εξέτασαν τη βρήκαν όμως εξαιρετικά αδύναμη και προτίμησαν πριν από την επέμβαση να την υποβάλουν σε θρεπτική αγωγή. Eτσι και έγινε με άμεσα μάλιστα αποτελέσματα σαφούς βελτίωσης που θα επέτρεπε, όπως υπολόγιζαν οι θεράποντες ιατροί, μια λεπτομερέστερη εξέταση ώστε να διαπιστώσουν αν υπάρχει συρίγγιο και εφόσον δεν υπήρχε την πραγματοποίηση της επέμβασης. Δεν πρόλαβαν… Η τριετής περιπέτεια της υγείας της της είχε στοιχίσει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, τη μεγαλύτερη απώλεια που θα μπορούσε να επιφυλάσσει η μοίρα σε μια τόσο μεγάλη τραγουδίστρια: την απώλεια της φωνής της. Aπώλεια που εδώ και καιρό την είχε αναγκάσει να συνεννοείται με τους οικείους της (με την ανιψιά της Γεωργία Παναγιώτου και με τη φίλη της Σοφία Aδαμίδου, που στάθηκαν μέχρι τέλους στο πλευρό της) κουνώντας τα χείλη της.

Mε δύο δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια της τη στιγμή που τα σφράγιζε για πάντα αποχαιρέτησε τη ζωή η Σωτηρία Mπέλλου δύο ημέρες πριν από τα γενέθλια των 76 χρόνων της, στις 10.30 π.μ το πρωί της 29ης Αυγούστου 1997, στο αντικαρκινικό Nοσοκομείο Mεταξά του Πειραιά. Οι τελευταίες της ώρες ήταν τουλάχιστον ήρεμες και κυρίως χωρίς πόνους. Η κηδεία έγινε δημοσία δαπάνη, ενώ η σορός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου της Μητρόπολης Αθηνών . η τελευταία μεγάλη ρεμπέτισσα του ελληνικού τραγουδιού η Σωτηρία Μπέλλου “κοιμάται” στο Α Νεκροταφείο Αθηνών δίπλα στο Νίκου Ξυλούρη και τον Στράτο Διονυσίου. Η τελευταία της επιθυμία να τη θάψουν δίπλα στο Βασίλη Τσιτσάνη δεν εκπληρώθηκε γιατί δεν βρέθηκε χώρος παρά τις προσπάθειες που δήμου Αθηναίων.
(Τα στοιχεία, βιογραφικά και άλλα, αντλήθηκαν από δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών την εποχή του θανάτου της Σωτηρίας Μπέλλου, καθώς και από το διαδίκτυο)

Advertisements