ΙΟΥΝΗΣ, Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ


Θα ’μουν δε θα ‘μουν οκτώ χρονών, όταν μου έφερε ο θείος ο Σπύρος εκείνα τα μποτάκια από την Αμερική. Καφέ, καστόρινα με κορδόνια, δυο γλύκες. Μου άρεσαν πολύ. Στην Αθήνα του ‘68 και στο μαγαζί του Μούγερ (απ’ όπου και μου ψώνιζαν τα παπουτσάκια μου) δεν κυκλοφορούσε κάτι τόσο όμορφο . Τα ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, κι εκείνα εμένα. Ταίριαξαν στα ποδαράκια μου μια χαρά, χωρίς να με «χτυπάνε» και να με πληγώνουν.

Το καλοκαίρι είχε ήδη μπει, ήταν Ιούνης, το σχολείο είχε τελειώσει και έμεναν μόνο λίγες μέρες πριν φύγουμε για το νησί που θα περνούσαμε τις καλοκαιρινές διακοπές. Τα καστόρινα μποτάκια δεν ήταν το ενδεδειγμένο παπούτσι για την εποχή. Έτσι τουλάχιστον νόμιζαν οι άλλοι. Όσο για μένα, είχα εντελώς διαφορετική άποψη.

Από τη στιγμή που τα δοκίμασα και τα περπάτησα δεν εννοούσα να τα βγάλω απ’ τα πόδια μου, με το ζόρι, μόνο, στον ύπνο. Αλλά κι εκεί έβλεπα όνειρα που πάντα τα φορούσα. Τα μποτάκια μου «κράταγαν» καλά το πόδι, μπορούσα να τρέχω γρήγορα, πιο γρήγορα απ’ όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Μερικές φορές, όταν έτρεχα πολύ, σηκωνόμουν στον αέρα, συνέχιζα να τρέχω πετώντας. Αλήθεια σας λέω, πετούσα, δεν ήταν ιδέα μου. Έτρεχα όλο και πιο γρήγορα και σιγά σιγά τα πόδια μου έπαυαν να αγγίζουν τη γη. Σηκωνόμουν ψηλά, τουλάχιστον ένα μέτρο πάνω από το έδαφος. Αυτό στον ξύπνιο μου, γιατί στον ύπνο μου τα μποτάκια με σήκωναν πάνω από τις στέγες και τις ταράτσες της γειτονιάς. Μόνο που κανείς δεν με πίστευε και κανείς δεν είχε δει το θαύμα. Τα μποτάκια πρέπει να ήταν μαγικά αλλά και ντροπαλά συνάμα. Πως αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι με σήκωναν ψηλά και με έκαναν να πετάω όταν ήμουν εντελώς μόνη? Γιατί, τον Ιούνη του 1968, εγώ πέταγα.

Στις 17 Ιούνη του 1928, ένα άλλο κορίτσι πετάει πάνω από τον Ατλαντικό. Δεν φοράει καφέ, καστόρινα μποτάκια αλλά είναι καβάλα στη «Φιλία» που την ανεβάζει στα ουράνια. Δεν είναι 8 χρονών αλλά 31, και δεν πετάει πάνω από τις ταράτσες της Αθήνας αλλά από μια ξένη θάλασσα για ώρες. Δεν είναι Ελληνάκι αλλά Αμερικανίδα. Είναι η Amelia Earhart και είναι η πρώτη γυναίκα που περνάει τον Ατλαντικό πετώντας, με το σκάφος της «Friendship».

Στις 16 ενός άλλου Ιούνη, πολλά χρόνια αργότερα, το 1963, μια 26χρονη Ρωσίδα, με ένα σκάφος με το όνομα «Ανατολή 6», πέταξε ψηλά πάνω από τη Γη ολόκληρη και την έφερε βόλτα 48 φορές μέσα σε 70 ώρες. Είναι η Valentina Tereshkova, και είναι η πρώτη γυναίκα που ταξίδεψε στο διάστημα με το «Vostok 6».

Ο Ιούνης είναι προφανώς ο μήνας που πρασινομάτικα κορίτσια πετάνε ψηλά, ψηλότερα, ψηλότατα με διάφορους τρόπους. Και μην βρεθεί κανείς να αμφισβητήσει, παρακαλώ, το δικό μου το πέταγμα. Ήμουν εκεί και το είδα. Εξάλλου, όταν ένα οκτάχρονο κοριτσάκι ισχυρίζεται ότι μπορεί να πετάει όταν φορά τα καφέ, καστόρινα μποτάκια του, ο ισχυρισμός του είναι εξίσου αδιαμφισβήτητος με το πέταγμα μιας Αμερικάνας πάνω από τον Ατλαντικό και μιας Ρωσίδας πάνω απ’ τη Γη.

Εντάξει?

Advertisements