Μου τηλεφώνησε ο Δ.

Μου τηλεφώνησε ο Δ., φίλος από τα τρυφερά χρόνια της νιότης μου, μεγαλύτερος από εμένα, πλησιάζει τα εξήντα σήμερα.  Ο Δ. αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα της επιστήμης του, δεν ερωτεύτηκε, δεν έκανε οικογένεια, έχασε και τους λίγους φίλους που του είχαν απομείνει.  Δεν θυμάμαι ποτέ να πήγε διακοπές, να απόλαυσε μια παγωμένη μπύρα ξέγνοιαστος, να κάθησε στη λιακάδα χωρίς να κάνει τίποτα, να ερωτεύτηκε μέχρι θανάτου.  Ξημερωβραδυαζόταν στα εργαστήρια, κάνοντας πειράματα, κρατώντας σημειώσεις, επαληθεύοντας θεωρίες.  Το γραφείο του, στο Κέντρο Ερευνών, ήταν όπως τα  καζίνο:  χωρίς παράθυρα, χωρίς ρολόγια, να μην ξέρεις αν είναι μέρα ή νύχτα, να ξεχνάς τον χρόνο κι ο χρόνος εσένα.

Μου τηλεφώνησε ο Δ., κι ήταν απαρηγόρητος: κάποιες, πολύ-πολύ σημαντικές σημειώσεις, ξεχάστηκαν στο μετρό και χάθηκαν για πάντα, χωρίς επιζώντα αντίγραφα.  Έκλαιγε, ο φίλος, και μονολογούσε για δουλειά μηνών που πήγε στράφι.  Έκλαιγε για τα χαμένα του χαρτιά και την απώλεια της δουλειάς του.

Μου τηλεφώνησε ο Δ., κι εγώ του είπα λόγια παρηγοριάς για τα χαμένα του χειρόγραφα.  Όμως, το μυαλό μου σφυροκοπούσαν αλύπητα τα λόγια του ποιητή, αυτά που ήθελα να του πω, μα δεν τόλμησα:

«Έχεις χάσει κάτι πολύ περισσότερο.  Μιαν ατέλειωτη νεότητα σε κάθε γωνιά της ολόπικρης νόησης».*

*Μανώλης Αναγνωστάκης, VI, από τις «Εποχές 2».  Εκδόσεις ΠΛΕΙΑΣ, 1975

Το σκίτσο είναι από ΕΔΩ.